Als je aan Ierland denkt, denk je aan het land van mythes, dichters, uitgestrekte groene velden en Guinn

Ieren zijn traditioneel echte bier- en whiskydrinkers. Alcohol is onlosmakelijk verbonden aan de Ierse cultuur. Dat een van de eerste whiskysoorten uit Ierland komt en ‘Irish Pub’ een nationaal bekende benaming is, zegt genoeg over de traditie die Ierland kent. De relatief hoge prijs van alcoholhoudende dranken heeft slechts een beperkte invloed op de consumptie per hoofd in Ierland.

Van oudsher zijn Ierse pubs verzamelplaatsen voor de Ierse bevolking. Er wordt gedronken, gezongen, gedanst en gevochten. Dit allemaal onder de noemer ‘craic’, wat min of meer ‘plezier aan de bar’ betekent. Maar onder invloed van commercialisering en toerisme veranderen de klassieke pubs steeds meer in standaard ‘sports bars’ met tv-schermen en schaamteloze namaakgoederen.
Als gevolg voelen de Ieren zich steeds minder thuis in de moderne pubs, waar hebzucht hoog in het vaandel staat en de kwaliteit van het bier, zelfs de eigen Guiness, te wensen overlaat.

Traditionele Ierse pubs sterven uit en de controle rondom alcohol wordt steeds meer aangescherpt. Steeds meer Ieren zullen het sociale leven in de pubs verruilen voor het sociale leven thuis. Ieren zijn immers best

bereid een smak geld neer te leggen voor alcohol. Alcoholhoudende drank kost in Ierland gemiddeld twee keer zo veel dan in Nederland (prijsindexcijfer Ierland: 194 t.o.v. 103 in Nederland), terwijl de alcoholconsumptie per hoofd hoger ligt (11.0 t.o.v. 10.4). Het enige probleem dat opgelost wordt is rijden onder invloed. Het alcoholgebruik blijft onverminderd. De Ieren kunnen immers gemakkelijk een aantal flessen whisky kopen bij de supermarkt.

De Ierse regering probeert met man en macht de alcoholproblematiek in het land de kop in te drukken, terwijl de Ierse economie steeds meer leunt op het groeiende toerisme en haar eigen bevolking steeds meer uit het oog dreigt te verliezen. Het lijkt een kwestie van tijd tot de Ieren hun geliefde ‘craic’ terugeisen…

NOTE: Binnenkort (28 mei – 1 juni) ga ik de pubs in Ierland zelf verkennen. Naar aanleiding daarvan zal ik een vervolg maken van dit item.

                                               Door Maikel Stams
Het is bepaald geen gewone bezigheid. In een hijskraan klimmen om daar vanaf grote hoogte foto’s te maken. Met die actie haalde de 18-jarige Brian Ermans drie weken geleden het nieuws. Maar deze ‘urban explorer’ doet nog veel meer…
De zaterdag voor carnaval staat in Roermond jaarlijks in het teken van de ‘Sjtasiefestasie’. Ongeveer 24.000 mensen vormen samen een kleurige massa op het stationsplein van Roermond. Voor Brian Ermans een goede reden om vanaf grote hoogte foto’s te maken van het festijn. De politie maakt al snel een einde aan het initiatief van Brian. Een week later doet hij het weer, gewoon omdat hij het graag doet. De politie steekt er echter wederom een stokje voor. En dan sta je plotseling in de publiciteit. ,,Ik kom thuis en de regionale zender L1 heeft het over mijn actie. Vervolgens zie ik dat zelfs het  ANP het nieuws verspreid heeft. Toen dacht ik: wat is dit in godsnaam, is dit nou zo opmerkelijk?”

Levensgevaarlijk
Voor een buitenstaander is het zeker opmerkelijk wat Brian doet. De media spraken zelfs van een levensgevaarlijke actie. ,,Het is helemaal niet levensgevaarlijk. Je komt in de cabine door simpelweg de ladder op te klimmen. Er zit trouwens een kooi om die ladder heen, voor de veiligheid. Om vervolgens tot het bovenste punt van de hijskraan te komen is een kwestie van veilig klimmen. Dit doe ik via een balkconstructie. En ik zorg ervoor dat ik gezekerd ben. Ik weet heel goed wat ik doe, zo gevaarlijk is het niet.”
Er zullen meer dan genoeg mensen zijn die het zweet al in hun handen hebben staan bij de gedachte om dergelijke hoogtes te beklimmen. Maar de een z’n angst is de ander z’n kick. ,,De kick is natuurlijk een mooie bijkomstigheid. Toen ik voor het eerst een
hijskraan opklom gaf dat wel een kick, maar de vijfde keer is dat wel anders. Je went eraan, en ik heb sowieso geen hoogtevrees. Als ik zeker weet dat het veilig is heb ik niks te vrezen.”

Urbex
Wie denkt dat Brian alleen maar hijskranen opklimt om daar kiekjes te maken heeft het mis. Hij noemt zichzelf een ‘urbex’, wat een samenvoeging is van ‘urban explorer’. Het is een hobby waar hij dagelijks mee bezig is. ,,Dat fotograferen vanuit de hijskraan wordt ‘rooftop exploration’ genoemd. ‘Urban exploration’ houdt in dat je bijvoorbeeld foto’s gaat maken in verlaten panden. Dit kan bijvoorbeeld een oude universiteit zijn, of een lege electriciteitscentrale.”
Samen met zijn compaan Bob beheert hij een website waar hij zijn foto’s op zet. Een eerste blik op de site geeft direct de indruk dat er sprake is van kwaliteitsfoto’s. Er is een breed scala aan foto’s te bekijken. Bijvoorbeeld  van een verlaten koperfabriek, een dakpannenfabriek, een oude universiteit en nog veel meer. ,,Ieder weekend maken we kilometerslange ritten door Duitsland, België, Luxemburg en natuurlijk Nederland om interessante plekken op te zoeken. In mijn eigen stad Roermond fiets ik regelmatig een ronde om leuke plekjes te ontdekken.”

Illegaal
Het werk van een ‘urbex’ is niet levensgevaarlijk, maar het brengt zeker de nodige risico’s met zich mee. De schrammen op Brians onderarmen kenmerken dat risico. ,,Die schrammen zijn van vorig weekend. We zijn foto’s gaan maken van een lege electriciteitscentrale in België. De enige ingang was een klein raampje op 3 meter hoogte. Het is nooit eenvoudig om de plekken te bereiken waar wij foto’s willen gaan maken. Hekken, camera’s en bewaking proberen ons vaak tegen te houden, maar meestal komen we er wel doorheen. ‘Urban exploration’ is in de meeste landen illegaal. Maar wij houden ons aan de ongeschreven regel niets te vernielen bij locaties die we opzoeken. Het maakt mij niks uit dat het illegaal is, het is voor mij een passie en het moet bijzonder blijven. Ik hoop niet dat ‘urban exploration’ te populair wordt, want dan is het bijzondere af. Ik hou er gewoon van om unieke dingen te doen.”

Serious business
Iemand die zich zo veel en zo serieus met zijn hobby bezighoudt zou je willen adviseren om van zijn hobby zijn beroep te maken. Brian heeft daar zijn ideeën over. ,,Geld verdienen met ‘urban exploration’ zal niet gebeuren, dat blijft een hobby. Overigens wel een hobby waar je flink wat voor moet leren. Voor een beginnende fotograaf is het niet makkelijk om uit te zoeken waar je moet beginnen en wat je er allemaal voor nodig hebt. Dat heeft mij behoorlijk wat tijd gekost. Ik heb dan ook het idee om een website op te richten waar alle informatie staat voor beginnende fotografen, zoals tips over goede camera’s en benodigde software.”
Voorlopig heeft Brian als vijfdejaars havo-leerling echter genoeg andere dingen aan zijn hoofd. ,,Ik steek sowieso al veel tijd in mijn hobby, en over een maand heb ik mijn eindexamens. Na die tijd zie ik wel verder, ik kijk nooit te ver vooruit.”

Bezoek Brians website:
http://www.exploration-bb.nl/

Door Maikel Stams

Inmiddels beheert hij bijna drie jaar zijn website die bezoekers informeert over grote bouwprojecten in Roermond. En met succes. De 18-jarige Joep Niessen is een jongeman die bijzonder veel interesse heeft in de ontwikkeling van zijn stad. Hij vertelt over het ontstaan van zijn passie, wat hij ermee bereikt heeft en de grote plannen die hij heeft met een nieuwe website.

Van tien naar veertigduizend
Bezoekers van de website ‘Roermond in de steigers’ zullen niet meteen denken dat de maker ervan een 18-jarige jongeman is. ‘Er zijn dan ook heel weinig leeftijdsgenoten die dezelfde interesse hebben als ik’, legt Joep uit.

Maar die bijzondere interesse moet natuurlijk wel ergens vandaan komen. ‘Ik volg de bouwprojecten in Roermond al een aantal jaren. In januari 2008 kregen we op school de opdracht om een website te maken over dieren. Toen heb ik al snel besloten om de website te veranderen in een website over de bouwprojecten in Roermond. De website heb ik geopend op 15 april 2008 en in het begin liep het voor geen meter. Dit kwam omdat de website gratis is, dus het webadres was moeilijk te vinden. In de eerste maand kwam de site niet verder dan tien bezoekers. Maar ineens was de site zichtbaar op Google, en toen was mijn site in één nacht 50 keer bezocht. Sindsdien is er steeds een stijgende lijn geweest in het aantal bezoekers. Ook ben ik vorig jaar geïnterviewd door het stadsblad ‘Typisch Roermond’ en na de publicatie daarvan groeide het aantal bezoekers ook steeds meer. Inmiddels is de site meer dan veertigduizend keer bezocht’, vertelt hij met enige trots.

Meer dan zomaar een informatieve website
Maar de site trekt niet alleen bezoekers die een kijkje komen nemen en het daarbij laten. Wie in het gastenboek kijkt zal reacties tegenkomen die variëren van complimenten tot tips en reacties van bezoekers die serieus ingaan op de inhoud van de website.
‘De site is echt een bezigheid. Mensen mailen mij met vragen, opmerkingen, tips, complimenten, noem maar op. Ik steek er veel tijd in. Sommige stukken op de site heb ik zelf geschreven, andere stukken haal ik van andere websites, met bronvermelding uiteraard. De stukken van andere websites neem ik trouwens niet klakkeloos over. De wollige taal haal ik eruit, want ik wil dat de informatie op mijn site voor iedereen begrijpelijk is. Ook fiets ik wekelijks langs alle projecten, gewoon om te kijken hoe het ervoor staat. Ik houd alles goed bij.’

Een favoriet van de ambtenaren
In de tijd dat Joep nog op het vmbo zat vonden zijn medeleerlingen ‘het maar gek dat hij al die informatie onthoudt’. ‘En dat is nu nog steeds zo. Ik studeer nu bedrijfseconomie, maar ook op deze opleiding word ik een beetje vreemd aangekeken als medestudenten horen wat mij interesseert.’
Maar er zijn altijd wel mensen die dezelfde interesses hebben. Zo maakte de afdeling stedelijke ontwikkeling van de gemeente Roermond kennis met de stagiair Joep Niessen.
‘Toen we te horen kregen dat we snuffelstage gingen lopen heb ik aan de docente gevraagd of ik stage kon lopen bij de afdeling stedelijke ontwikkeling van de gemeente Roermond. In eerst instantie waren ze bij die afdeling een beetje terughoudend. Toen de docente hen wees op mijn website waren ze ineens een stuk enthousiaster.’

Toen bleek dat veel ambtenaren van die afdeling Joeps website onder hun favorieten hadden staan. Hij is daar best trots op, maar toch blijft hij er vrij nuchter onder. ‘Ik doe gewoon zoals ik denk dat het ’t beste is.’

Alle wegen leiden naar uitbreiding
Waar zijn website steeds bekender wordt blijft Joep zelf nog steeds op de achtergrond. In het gastenboek zijn er reacties te lezen van mensen die graag willen weten wie het brein achter de website is. Op de site is namelijk niet duidelijk te vinden wie de man achter de website is en wat zijn drijfveer is.

‘Maar daar gaar wel verandering in komen. Ik ben namelijk bezig met een nieuwe website die veel uitgebreider zal worden dan ‘Roermond in de steigers’. De huidige website geeft alleen informatie over de grote bouwprojecten in Roermond. Op mijn nieuwe website wil ik veel meer informatie gaan plaatsen over de stad. Op de site komt informatie over winkels, wonen, toerisme, bouwprojecten en de economie van Roermond. En er komt dan ook een pagina in waarin ik iets over mezelf vertel. De nieuwe site zal in ieder geval een stuk professioneler worden.’

Op de derde verjaardag van de huidige website zal er een nieuwe fase aanbreken voor de grote passie van Joep. Nadat hij Roermond op 15 april 2008 in de steigers heeft gezet gaat Joep vanaf 15 april 2011 veel verder. ‘Ik kan er nu nog niet te veel over zeggen, maar vanaf dan leiden de wegen in ieder geval niet meer naar Rome.’

Bezoek Joeps website: http://roermond.websitemaker.nl/roermond

In de luchthaven, waar blijkbaar geen nieuwe paspoortcontrole nodig is, komen we in aanraking met de nationale munt; de Lat. Zodra we een passage maken langs de tax-free winkels komen de relatief lage prijzen ons tegemoet. Drank, sigaretten, sieraden; het kost allemaal een stuk minder dan bij ons. We komen tot de conclusie dat dit hoe dan ook een leuke week gaat worden.
Onderweg naar de plaatselijke McDonalds werd het mannelijke deel van de journalisten in opleiding overmand door de grote hoeveelheid mooie dames in (te) korte rokjes.
Na een verlossend, koel drankje zetten we onze zoektocht naar Jana iela voort. Dit is namelijk  de straat waar onze overnachtingsplaats ligt; het Red Roofs Hostel.
Een korte zoektocht en hier en daar wat navraag leidde er uiteindelijk toe dat we het hostel vrij snel gevonden hebben. Toen we bij de receptie onze sleutels op gingen halen kregen we direct de fijne mededelingen dat de overnachtingen nog niet betaald zouden zijn, en dat we deze avond geen beschikking zouden kunnen hebben over het water.
We kregen de sleutels uitgereikt van de receptioniste. Onze kamers bevinden zich op de 2e verdieping. De dames slepen de zware koffers de trap op terwijl de jongens op hun gemak de trap oplopen met hun tassen.
Nadat iedereen alle spullen in de kamers had achtergelaten, zijn we nogmaals naar de McDonalds geweest, deze keer om ons vol te proppen met hamburgers en friet. Na flink gegeten te hebben zijn we nog aangestrand bij een café vlakbij het hostel. Het Letse bier, kersenbier en de cocktails waren een uitstekende afsluiting van de eerste avond in Riga die uiteindelijk tot respectievelijk half 3 en half 6 duurde.

Je hebt wel eens van die ochtenden die net iets beter zijn dan ‘n standaard ochtend. Ondanks dat ik zoals altijd met mijn vertrouwde linkerbeen uit bed ben gestapt is dit zo’n betere ochtend. Wat ik toen nog niet wist is dat er een turbulente ochtend voor mij in het verschiet lag…

Het is acht uur ‘s ochtends, het meest walgelijke tijdstip om plaats te nemen in de blauw-gele metalen bak van de Nederlandse Spoorwegen. Terwijl de trein ons vanuit de verte tegemoet komt rijden zie ik dat verschillende mensen op het perron reeds begonnen zijn met het opstellen van de eerste strategieën; het gevecht om de zitplaatsen is van start gegaan. Terwijl de trein bijna tot stilstand komt verheug ik me op de komische taferelen die zoals vanouds plaatsvinden bij het openen van de deuren.
Ondertussen loop ik richting de voorste coupé. Bij iedere deur die ik passeer wordt ik getrakteerd op een act vol met sluw duw- en trekwerk. Stukje bij beetje weet de mensenmassa zich in de trein te wringen. Ik stap door de deuropening van de voorste coupé en realiseer me al snel dat het stukje lopen de moeite waard was. Het aanzicht van de lege stoel maakt de ochtend die al zo goed begon alleen maar beter.

Nadat ik goed en wel ben gaan zitten pak ik de maandageditie van de Spits uit mijn tas. Naast me zit een jongeman van ongeveer mijn leeftijd, gekeerd in zijn eigen wereldje. Oordopjes in, oogdoppen dicht. Op het moment dat ik wil gaan beginnen met lezen klinkt er een schelle stem door de coupé. “Goedemorgen dames en heren, uw vervoersbewijs alstublieft.” Warempel, een conductrice die goedgehumeurd schijnt te zijn deze ochtend. De zombies in deze coupé lijken echter geen waardering te kunnen tonen voor de vrolijke entrée van de kaartenknipster. Ik heb bijna medelijden met haar.

Terwijl het enthousiaste vrouwtje mij nadert pak ik mijn vervoersbewijs tevoorschijn. Ik heb de primeur van de ochtend te pakken door de eerste treinreiziger te zijn die de conductrice een goede ochtend wenst. Ik overhandig haar mijn vervoersbewijs en heb m’n hand alweer in positie om de kaart terug te krijgen. ‘Hij doet het niet’, krijg ik te horen van de vrouw die tot enkele seconden geleden vrolijk op mij overkwam. Inmiddels was haar blik veranderd tot een bijna satanistische grimas. Triomfantelijk overhandigt de conductrice mij een miniscuul velletje papier met daarop telefoonnummers en mailadressen van de NS en consorten.

“Ga snel aan de slag met het aanvragen van een nieuwe chipkaart. Tot die tijd moet je kaartjes kopen. Als ik jou morgen weer tegenkom in de trein krijg je van mij een boete, bovenop de ritprijs.” Terwijl het autoritaire figuur dit standaardzinnetje vanuit haar gedachten opleest, realiseer ik me dat ik het zoveelste slachtoffer ben van de mislukking die de ov-chipkaart heet. Ondertussen voel ik meer dan ’n tiental paar ogen in mijn rug branden. Nog geen 10 seconden nadat de conductrice de coupé heeft verlaten blijkt de voorheen levenloze jongeman naast mij toch redelijk in contact te staan met de wereld om hem heen. Hij bevestigt mijn mening over het zojuist voorgevallen incident; “Dat heb ik laatst ook gehad. Ik heb toen 4 weken lang kaartjes moeten kopen, tot ik een nieuwe kaart had.”

Terwijl de intercity verder doorrijdt, verspringen mijn gedachten naar wat er zojuist gebeurd is. Wat kun je er tegen doen? Niets. Laat ik me hierdoor van de wijs brengen? Nee, ik laat mijn ochtend niet verpesten door zo’n autoritair figuur, en al zeker niet mijn magere financiële budget.  Inmiddels reis ik al bijna ’n week met ’n defecte ov-chipkaart. Wie het laatst lacht.. Toch?

Riga is een stad die nooit slaapt, en dit statement is zeker van toepassing in de zomer. Het nachtleven van Riga begint rond acht uur ‘s avonds, wanneer de mensen zich beginnen te verzamelen in restaurants en cocktail bars. De discotheken openen hun deuren rond elf uur, waar met name de vrouwen zich massaal verzamelen om te kunnen profiteren van de gratis entrée die aan hen verschaft wordt wanneer ze vóór middernacht de club binnentreden. Na middernacht verandert Riga dan ook steeds meer in een bruisende en levende stad waar uitgaan hoog in het vaandel staat.

Dit bruisende uitgaansleven heeft echter ook z’n keerzijde. In Riga is het geen goed idee om als Engelsman of –vrouw herkend te worden. En aangezien veel Letten weinig verschil zien of horen tussen Nederlanders en Engelsen, kan het zomaar voorkomen dat je voor Engels wordt aangezien, met alle gevolgen van dien. Maar waarom is dat dan zo’n groot probleem? In de voorbije jaren heeft Riga zich ontwikkeld tot een populaire bestemming voor Engelsen om vrijgezellenfeesten te vieren. In korte tijd hebben ze een reputatie opgebouwd van een niets ontziend en onbeschaafd volk dat alleen naar Riga komt vanwege de goedkope partyfaciliteiten: goedkope vlucht, goedkope overnachtingen en vooral: goedkope drank.

Voor gewone Letten zijn die Engelse feestvierders een doorn in het oog. Kwaadwillenden doen hun voordeel met de situatie. Er zijn talloze voorbeelden van mooie Letse dames die toeristen zo ver krijgen om mee te gaan naar een café en daar een drankje voor hen beiden te bestellen. Na afloop van het samenzijn vertrekt de dame en betaalt de toerist de rekening. Dan blijkt dat het bestelde colaatje of de cocktail zomaar 1000 euro kost, waarbij een breedgeschouderde bodyguard er op toe ziet dat het verschuldigde bedrag wordt betaald – hoe onredelijk dat bedrag ook is. De praktijken zijn algemeen bekend, maar de plaatselijke maffia heeft zoveel macht dat de politie alleen maar kan toekijken.

Een nacht in Riga is dus hoe dan ook onvergetelijk, maar het is de verantwoordelijkheid van de feestganger zelf of deze nacht in positieve of in negatieve zin onvergetelijk is.

NOTE: Binnenkort (11 juni – 17 juni) ga ik het uitgaansleven in Riga zelf ervaren. Naar aanleiding daarvan zal ik een vervolg maken van dit item.